Beste bewoners,

De nieuwe gemeenteraad is inmiddels gestart en het coalitieakkoord ligt op tafel. Daarmee wordt duidelijk welke richting Purmerend de komende jaren op wil.

Maar de belangrijkste vraag blijft voor veel inwoners dezelfde:
krijg ik straks een betaalbare woning – of moet ik blijven wachten?

Veel plannen, maar de druk loopt verder op

Iedereen erkent dat de woningnood groot is. De wachttijden in Purmerend zijn al jarenlang hoog en voor veel woningzoekenden is een betaalbare woning buiten bereik.

Er zijn plannen genoeg. De stad moet groeien en er is ruimte aangewezen voor duizenden woningen.

Maar inmiddels zien we ook dat plannen niet altijd worden doorgezet zoals ze ooit zijn bedacht.

De echte vraag: voor wie en wanneer?

De discussie in de gemeenteraad gaat steeds minder over óf er gebouwd wordt, en steeds meer over:

• wanneer er gebouwd wordt
• hoeveel er gebouwd wordt
• en voor wie er gebouwd wordt

Daar zit precies onze zorg.

Want zolang de wachttijden blijven oplopen, kunnen we het ons niet permitteren om woningbouw vooruit te schuiven of af te zwakken.

Oostflank: van ambitie naar vertraging

De Oostflank was bedoeld als één van de belangrijkste projecten om de woningnood aan te pakken. Er werd gesproken over duizenden woningen.

Maar inmiddels zien we een andere ontwikkeling.

In het coalitieakkoord is vastgelegd dat de woningbouw in de Oostflank gefaseerd wordt uitgevoerd en dat er deze bestuursperiode niet wordt gebouwd in Purmer‑Zuid Zuid.

Dat betekent in de praktijk minder woningen op korte termijn en vooral vertraging.

Volkshuisvesting is meer dan een beleidswoord uit Den Haag. Het raakt direct het dagelijks leven van huurders in Purmerend en omgeving. Voor Huurdersvereniging InterWhere staat één vraag centraal: hoe zorgen we ervoor dat iedereen eerlijk en betaalbaar kan wonen?

Wat is volkshuisvesting – en waarom is het juist nu belangrijk?

Volkshuisvesting betekent dat de overheid moet zorgen voor voldoende, betaalbare en goede woningen voor iedereen. In de praktijk betekent dit dat er gebouwd moet worden, dat huren betaalbaar blijven en dat woningen eerlijk worden verdeeld. Maar juist op al deze punten staat de volkshuisvesting onder druk. Huurders merken dit dagelijks:

• wachttijden lopen op
• betaalbare woningen zijn schaars
• doorstroming stokt
• en steeds meer huishoudens komen financieel in de knel

De woningnood: ook in Purmerend voelbaar

Landelijk is de opgave groot: er moeten jaarlijks ongeveer 100.000 woningen bijkomen om de woningnood aan te pakken. Maar achter deze landelijke cijfers zitten lokale realiteiten. Ook in Purmerend zien we dat:

• starters moeilijk een woning vinden
• ouderen niet kunnen doorstromen
• gezinnen vastzitten in te kleine woningen

Voor HV InterWhere is dit geen abstract probleem, maar dagelijkse praktijk. Tijdens gesprekken, bijeenkomsten en meldingen van huurders horen wij dezelfde signalen steeds terug.

De rol van woningcorporaties en huurdersorganisaties

Met het aantreden van het kabinet Jetten heeft Nederland ook een nieuwe minister van Volkshuisvesting en Ruimtelijke Ordening: Elanor Boekholt-O’Sullivan van D66.

Boekholt-O’Sillivan is een nieuw gezicht in de Haagse politiek. De geboren Ierse heeft een lange carrière bij Defensie achter de rug. Ze was generaal bij de luchtmacht, commandant van de Vliegbasis Eindhoven en werkte tot voor kort als directeur-generaal beleid op het ministerie van Defensie. Helemaal nieuw in Den Haag is ze dus niet. De nieuwe minister neemt een van de moeilijkste dossiers van het nieuwe kabinet op zich. Wonen was in de landelijke verkiezingscampagne een van de belangrijkste thema’s, en de vraag of het lukt om Nederland uit de wooncrisis te trekken kan doorslaggevend zijn voor het succes van het nieuwe kabinet.

Samenwerken

Vanwege de grote volkshuisvestelijke opgave was het voor velen een verrassing dat D66 een bewindspersoon aan het hoofd van het ministerie zet die geen ervaring heeft als politiek bestuurder, noch een achtergrond in de volkshuisvesting. In een uitgebreid portret van Boekholt-O’Sullivan schreef het NRC twee weken geleden dat de nieuwe minister binnen Defensie onder meer werd geprezen omdat ze altijd probeert iedereen bij het gesprek te betrekken.  Die nadruk op samenwerking kan de minister in haar nieuwe rol goed gebruiken: de wooncrisis is bij uitstek een dossier dat vraagt om een brede blik en het smeden van allianties.

Persbericht Woonbond - Met de crisissituatie waar honderdduizenden woningzoekenden en dak-/thuisloze mensen in zitten, zou je ook een crisispakket verwachten. De Woonbond is zeer teleurgesteld dat de nieuwe coalitie kiest voor woonbeleid dat de problemen verdiept in plaats van aanpakt.

Het vrijdag gepresenteerde coalitieakkoord is allesbehalve een oplossing voor de wooncrisis. In plaats van ‘tien nieuwe steden’ kiest de nieuwe coalitie ervoor om de belangrijkste systeemfout in stand te houden: de hypotheekrenteaftrek voor woningbezitters blijft bestaan en tegelijkertijd blijft de coalitie de corporatiesector voor miljarden belasten. Jaarlijks gaat zo’n 12 miljard euro naar huiseigenaren, waarvan maar liefst 48% terechtkomt bij de hoogste 20% inkomens. Zeno Winkels, directeur van de Woonbond: ‘Dat heeft niets te maken met steun aan ‘middengroepen’. Dit is het in stand houden van een scheef en onrechtvaardig systeem, terwijl huurders steeds verder in de knel komen.’

Huurbescherming staat op de tocht

Om commerciële woningbeleggers te verleiden meer woningen te verhuren, aast de coalitie op het afbreken van de huurbescherming en het weer toestaan van woekerhuren. In het coalitieakkoord wordt gemeld dat de Wet Betaalbare Huur hiervoor dient te worden aangepast. Kortom, partijen die verdienen aan de wooncrisis worden ontzien; partijen die zich inzetten voor betaalbaar wonen krijgen niet voldoende steun. Ook financieel lijkt de aanpak van de wooncrisis voor de coalitie geen prioriteit te hebben. Ze besteden minder dan voorgaande kabinetten hieraan, slechts incidenteel en mondjesmaat.

Coalitie blijft corporaties voor miljarden belasten

Verder stelt de coalitie voor dat corporaties woningen verkopen, om voldoende geld te hebben voor hun nieuwbouwopgave en verduurzamingsopgave. Ondertussen blijft het Rijk via de winstbelasting geld weghalen uit de corporatiesector. Het gevolg laat zich raden: Een kleinere sociale huursector, minder nieuwbouw, minder verduurzaming en langere wachttijden voor sociale huurwoningen.

Inkomensafhankelijke huurverhoging opgevoerd